คนนิรนาม

เขา...มาจากที่ใด
ไร้คนสนใจ ไม่มีใครถาม
แต่เช้าเหงื่อนองท่วมหน้า
โลมไล้กายา อ่อนล้าโรยแรง
อีสานบ้านเขามันแล้ง...ดินแตกระแหง
ผู้คนกระสานซ่านเซ็น

เขา...ผู้พเนจร
ไม่มีมุ้งหมอน พักผ่อนกายา
สืบเท้า...เดินก้าวยํ่ามา
จุดหมายข้างหน้า มุ่งหางานทํา
แดนกรุงผู้คนล้นหลาม กลายเป็นคําถาม
ที่ไหนจะมีงานทํา

** อุบล อุดร หนองคาย
กาฬสินธุ์ สุรินทร์และศรีสะเกษ
สุดเขต สุดแคว้นแดนที่ราบสูง
สู่รุงมุ่งมาด้วยความลําเค็ญ
ได้รู้ได้เห็น ได้เป็น...คนนิรนาม

* งานหนัก งานเหนื่อย งานนาน
ไม่เป็นคนเกียจคร้านทําได้ก็ทําเอา
งานเหล็ก งานหิน งานทราย
งานปูน งานไม้ ทําได้ก็ทําเอา
งานดี เงินดี งานเบา
งานดี เงินดี งานเบา
ใครจะจ้างพวกเขาคนนิรนาม
(ซํ้า *)

ฮุย ฮุย ฮุยเลฮุย ฮุย ฮุย ฮุยเลฮุย
ฮุย ฮุย ฮุยเลฮุย ฮุย ฮุย ฮุยเลฮุย

ฮุย ฮุย ฮุยเลฮุย...
ฮุย ฮุย ฮุยเลฮุย...
ฮุย ฮุย ฮุยเลฮุย...
(ซํ้า **)
นิรนาม....