จับกัง

ยามเดือนเลื่อนลาคราโลกหลับไหล
กลิ่นคราบเหงื่อไคล...ยังไม่จากจาง
สองแขน สองเข่า สองเท้ายังมีพลัง

คนใช้แรงงาน พวกฉันนั้นมิเคยหมด
เหงื่อที่รินหยดรดร่างผ่านยังพสุธี
ด้วยหนังหุ้นเนื้อ กอบเกื้อเอื้ออารี
แรงงาน แรงงาน มีแจกจ่ายไปทั่วแดน

* ใครเคยคิดบ้าง จับกังอย่างพวกฉัน
เม็ดข้าวที่ผ่านไหล่ฉันเลี้ยงคนตั้งหลายแสน
พวกท่านอิ่มฉันชิมแต่ความแร้นแค้น
เหนื่อยล้า ท้องกิ่ว เมื่อความหิวมันตามทวง

(ซํ้า *)
หากขาดพวกฉันท่านคงได้คิด
ฉันไม่มีสิทธิ์ คิดไกลไปใหญ่หลวง
มีข้าวป้อนปาก...สามมื้อถือได้ดังทรวง

(พูด) เอ้า เร็ว เร็ว เร็วเข้า เร็ว
ทํางาน ทํางาน ร้องเพลงอยู่ได้
สิ่งที่หวงของใครฉันไม่ต้องการ