เวร

เย็นลมโชยโบกโพยพัด
พลิ้วปลิวยอดไม้ใหญ่
ย่อมโบกพัดสะบัดกิ่งไกว
ย่อมหวั่นไหวเป็นธรรมดา

โลกกลมๆ ก็โบนี้
มีความหวังอยู่มากมาย
แต่เวรและกรรมคอยทําลาย
โห้ย่อท้อยอมจํานน

*เขียนเพลงขึ้นบทหนึ่ง เขียนเตือนความทรงจํา
แด่เวรและแด่กรรม สุดดีความงมงาย

ยามลมโชยโบกโบยพลิ้ว
บนหนทางของความจริง
กระแสลมที่เคยหยุดนิ่ง
เพียงหยุดพักฤดูกาล

เกิดเป็นคนก็ควรคิด
คิดถึงธรรมชาติที่เป็นจริง
โลกสมบูรณ์ด้วยสรรพลิ่ง
สัมผัสได้ด้วยกายตม
(ซํ้า * 2 ครั้ง)

โลกหมุนไปใช่ความฝัน
ล้วนแปรผันไปบนแกน
ธรรมชาติเมื่อยามแร้นแค้น
ดั่งสอนคนให้พากเพียร
เชื่อคารมดั่งลมพัด
ที่ผ่านมาและผ่านไป
จงทําตนดั่งต้นไม้ที่เหยียดตรงและเติบโต
(ซํ้า * 2 ครั้ง)

เขียนเพลงขึ้นบทหนึ่ง เขียนเตือนความทรงจํา
แด่เวรและแด่กรรม สวัสดีความงมงาย