Fîrdevsîyê mezin

Nava "Þehnema"

Be dewe biha

Mera nivîsye:

Qiseke aha:

Heybe þahekî

Ecêvî neheq,

Navê wî þahê

Ecêv - Ejdehek.

Li ser milê þah

Hebûna du ziya.

Rojê mejûyê du

Cahilê tûre

Bye xurê ewan

Ziyayê bêcûre

Du aspêjêê heyf,

Du qancê xwedê,

Gunê wana ze'f

Xortê tûre tê.

Divêjin: Qe na,

Ji herd zilama

Em mejûyê yekî

Parî ser ziyakin.

Yê dîn cûrekî,

Ker-ker azakin.

Û usa aza

Dikin yekmerî

Davêjin

Zêrzemîneke terî.

Çaxê dighîje

Çil - pencî hevî,

Wan berdidin bi

Rêke neqevî

Evana diçin

Serê çîya-banya

Xwera çê dikin

Koxik û xanya,

Mal xwe ra tînin.

Dikin hal - zawac,

Û jin wan pêþda tê

Miletê Kurmanc.

Belê, ev qise

Hikyate, ese,

Wekî þayîrê

Mezin sehkirye

Û mera be dew

Wa qise kirye

Em Merîyê dewran

Û ulmê teze

Nakine terîq

Her hemû qise.

Em bawer nakin

Li wan ziyayê ser

Milê Ejdehek,

Lê bawer dikin

Gelek, ze'f gelek

Ku ziyayêd zulmê

Divin çînêd ser

Milê ed mîna

Qasim û Enver

Û dixun serî

Wetenhizê Kurd,

Serê wan torin

Û tûnsizê Kurd.